ماه به آهنگرخانه می‌آید

با پاچین سنبل‌الطیبش

بچه در او خیره مانده

نگاه‌اش می‌كند، نگاه‌اش می‌كند.

در نسیمی كه می‌وزد

ماه دست‌های‌اش را حركت می‌دهد

و پستان‌های سفید سفت فلزی‌اش را

هوس انگیز و پاك، عریان می‌كند.

- هی! برو! ماه، ماه، ماه!

كولی‌ها اگر سر رسند

از دل‌ات

انگشتر و سینه ریز می‌سازند.

- بچه بگذار برقصم.

تا سوارها بیایند

تو بر سندان خفته‌ای

چشم‌های كوچكت را بسته‌ای.

- هی! برو! ماه، ماه، ماه!

صدای پای اسب می‌آید.

- راحت‌ام بگذار.

سفیدی آهاری‌ام را مچاله می‌كنی.

طبل جلگه را كوبان

سوار، نزدیك می‌شود.

و در آهنگرخانه‌ی خاموش

بچه، چشم‌های كوچك‌اش را بسته

كولیان – مفرغ و رؤیا –

از جانب زیتون‌زارها

پیش آیند

بر گرده‌ی اسب‌های خویش،

گردن‌ها بلند برافراخته

و نگاه‌ها همه خواب‌آلود

چه خوش می‌خواند از فراز درخت‌اش،

چه خوش می‌خواند شبگیر!

و بر آسمان، ماه می‌گذرد؛

ماه، همراه كودكی

دست‌اش در دست.

در آهنگرخانه، گرد بر گرد سندان

كولیان به نومیدی گریانند.

و نسیم

كه بیدار است، هشیار است.

و نسیم

كه به هوشیاری بیدار است. (همچون کوچه ای بی انتها)

ترجمه ی عبدالعلی دستغیب

چکامه ی ماه ، ماه

ماه با دامن پرچین گلدار خود به دکان آهنگری سر می زند.

کودک او را می نگرد و باز می نگرد.

کودک به او خیره او خیره می شود.

در هوای طوفانی ، ماه بازوان خود را تکان می دهد،

و پستان های پاک و شهوت انگیزش سفت فلزیش را نمایان می کند

ماه ، ماه ، ماه به دور دست بگریز !

(( اگر کولیان بیایند ، از قلب تو گردن آویز و انگشتری سپید خواهند ساخت .))

(( کودک ، بگذار پای کوبم ، هنگامی که کولیان بیایند ، ترا به روی سندان بزرگ خواهند یافت که پلک های کوچکت بهم آمده است))

ماه ، ماه ، ماه به دور دست بگریز ،

زیرا من اکنون صدای اسب هایشان را می شنوم.

(( کودک ، مرا رها کن ، سپیدی آهاریم را لگد زده مکن))

اسب سوار نزدیک می شود و صدای گام اسبش چون صدای طبلی در دشت طنین می اندازد ،

در دکان آهنگری ، کودک به خواب رفته است .

در درازای دشت زیتون ، کولیان فرا می رسند ، با مفرغ و رؤیا.

رؤیا . سرها افراخته و چشمان نیم بسته

جغد چه فریادی می کشد ؟ آه ، چه فریادی از فراز درخت می کشد !

ماه دست کودک را در دست دارد و در آسمان می گذرد.

در درون دکان آهنگری ، کولیان فریاد می کشند و می گریند.

نسیم آن را می نگرد ، می نگرد.

نسیم بر آن چشم دوخته است.