یه وقتی از زمین و آسمون بلا میاد . اون وقته که فکر می کنی ، میگی من اینجا چیکار می کنم  ؟ کجا دارم میرم ؟ چرا با همه مشکل دارم ؟ چرا همه می خوان حقتو بخورند ؟ اون وقت با خودم می گم خودت داری باعثش می شی .  البته این فقط یجور دلگرمیه . که بتونی هنوز وسط آدما زندگی کنی. واسه اینه که با خودت کنار بیای که انسان بی مشکله . نمی خوام به کسی توهین کنم که بعدن بخوام به کسای دیگه که این وبلاگو می خونن پاسخگو باشم و هی بخوام قانعشون کنم که با کی بودم و با کی نبودم .

اما همه چیز از توی خونه شروع میشه. وقتی اونجا به حقوق بقیه احترام میگذاری حقت خورده میشه . بعد میای تو خیابون ، پشت چراغ قرمزعابر پیاده منتظر میمونی وقتی سبز میشه و می خوای رد شی ، کلی ماشین اومدند رو  خط کشی جلوی تو و تازه باید سعی کنی اونا رو دور بزنی ، تازه یهو از وسطشون یه موتوریم که نمیخواد چراغ قرمزو وایسه با سرعت میاد . ترمز میخیشو میکشه و صدای جیغ ترمزش میاد و بعد دو سه تا فحشت میده و میگه حواست کجاست دیوونه.

مشابه همین اتفاقات به شکل دیگه ای توی دوستان ، توی محل کار و جاهای دیگه هم می افته . هر وقت فکر می کنم به این نتیجه می رسم که به احتمال قوی مشکل از منه .
من هم باید مثل هزاران نفر دیگه که با حق خوری زندگی می کنن زندگیمو بچرخونم ؟ اما بعد می بینم که نمیتونم اینکارو بکنم.
نمی خوام مظلوم هم باشم ،چون مظلومیتو دوست ندارم .
اما حوصله ی بحث با آدمایی که همیشه می خوان بگن که ایده آل ترین آدم دنیا هستند رو هم ندارم . حوصله بحث با کسایی که هیچ وقت اشتباهات رو قبول نمی کنن و همش در پی توجیه هستند رو . حوصله ی اثبات و جر و بحث با کسایی که گفتار و کردارشون کلی با هم فاصله داره . خب چون بحث با اینا بی فایدست . زمان گیره . استرس زاست . آخرش هم بی نتیجه میمونه و کار خودشو می کنه . بنابراین جلوی مسائلی به این شکل بخاطر دغدغه ی اعصاب کوتاه میام. اما دلیل بر این نیست که مساله حل شده باشه .

در کل سوالم اینه : نمیشه گرگ نبود واسه ادامه ی زندگی ؟



***

بعضی وقتا یه حرفی تو دلته یه بغضی تو گلو
هر چقدر هم که زور می زنی اشکی نمیاد ، بعد یه کسیو می بینی تا میگه چطوری ؟ نمیتونی بگی چطوری ، فقط بغضت می ترکه.

اینجور وقتا تا آروم می گیری و کسی ازت بپرسه چی شده  ؟ ، تا دم گفتن میری و دوباره بغض می ترکه .


***

نگاه کن
تا چشم باز می کنم ، نابود می شوم
ایکاش قطره ای ...
ای کاش اندازه فقط قطره ای می شد دید


بسیار خوشحالم که دیروز
با تفنگ ساچمه ای ذهنم تو را متلاشی کردم
و بعد
                تلک / آتش /  دود
                         چتر بسته در دست
                                   چشمی دوخته به آسمان
  کاش قطره ای
ایکاش فقط قطره ای ...



ترجیع بند های مزخرف
دستنوشته های لعنتی
همه و همه دست به دست هم داده اند که من تا چشمم را باز می کنم نابود شوم
نه !
چشم باز نمی کنم پس
...

ادامه دارد